Privéleven: leven… ja, privé… hmmmm!!!

We hebben ooit gestreden voor vrije meningsuiting, en we hebben onze slag thuis gehaald. In Europa maakt vrij spreken zelfs deel uit van onze fundamentele rechten. Het is dus heel gewoon dat we vandaag ons leven kunnen vertellen op het net.

Maar dit moet je wel weten. Als je op internet gevoelige informatie over jezelf vrijgeeft, bijvoorbeeld over je seksuele geaardheid, je gezondheid, je politieke opvattingen, je geloofsovertuiging,… stel je je ook bloot aan anderen die het misschien niet zo goed met je voor hebben. Vandaag, maar misschien ook morgen of zelfs nog verder in de toekomst.

Wanneer mijn profiel mijn vijand wordt…

Als ik een mega-uitgebreid profiel opmaak, is het mogelijk:

• dat personen aan wie ik daarvoor geen toestemming heb gegeven, mijn persoonlijke informatie lezen en dit tegen mij gebruiken, zonder mijn akkoord doorsturen aan eender wie, of zelfs zonder dat ik het weet die informatie publiceren … en erger nog mijn informatie wijzigen;
• dat mijn leraars, mijn toekomstige werkgever inlichtingen over mij nemen en stuiten op bepaalde foto’s of commentaren van mij die hen niet bevallen …
• dat toekomstige werkgevers of verzekeringsinstellingen die met profileringen werken, (dit is een techniek waarbij profielen, op basis van bepaalde criteria worden gesorteerd, bijvoorbeeld niet-homoseksueel, niet-seropositief, geen protestant of geen moslim, niet aangesloten bij een vakbond, geen feestvarken,) zich van mijn profiel bedienen om mij al op voorhand uit te sluiten, zelfs al is dit onwettelijk.
• dat ik niet langer anoniem op internet kan: ik heb een blog, een profiel op Facebook, een profiel op een datingsite (maar dat is alleen om te lachen), een account om online te gamen, een account voor een website waar foto’s worden gedeeld, een account op het intranet van de school (maar dat is niet om te lachen) een account op MSN-messenger met of zonder alias,…